با بچه‌های فیلادلفیا آشنا شوید که برای جلوگیری از بسته شدن مدارسشان مبارزه می‌کنند

این داستان در ابتدا توسط Chalkbeat منتشر شد، یک سایت خبری غیرانتفاعی که تغییرات آموزشی در مدارس دولتی را پوشش می‌دهد.

دانش‌آموزان کلاس هشتم، الکسیس رودریگز و دومینیک ولبرت، هفته قبل از جلسه اخیر هیئت آموزش و پرورش فیلادلفیا را صرف آماده‌سازی کردند.

آن‌ها ساعت‌ها برای نوشتن سخنرانی‌هایشان و دریافت بازخورد از معلمانشان در دبیرستان متوسطه استتسون وقت گذاشته بودند. آن‌ها بر استرس و ناراحتی خود غلبه کرده بودند.

وقتی نام‌هایشان برای سخنرانی در جلسه ماه مارس خوانده شد، مستقیماً به اعضای هیئت مدرسه نگاه کردند و به آن‌ها گفتند: مدرسه ما را تعطیل نکنید.

"استتسون برای من جایی بود که می‌توانستم یاد بگیرم، رشد کنم و با افرادی که آن‌ها را خیلی نزدیک خودم می‌دانم دوست شوم"، رودریگز 14 ساله گفت. "حذف تدریجی مدرسه ما به معنای له کردن احساس امنیت و تعلق است."

با پایان شهادت آن‌ها، این دو دانش‌آموز راهنمایی حدود ساعت دوم از جلسه هیئت خارج شدند تا چیپس و نوشابه از دستگاه خودکار بگیرند. هنوز شب طولانی‌ای در پیش بود، با ده‌ها دانش‌آموز، معلم و والدین دیگر که برای صحبت علیه تعطیلی‌ها ثبت‌نام کرده بودند.

در ماه‌های پس از انتشار پیشنهاد ناظم تونی واتلینگتون برای بستن 18 مدرسه، دانش‌آموزان در خط مقدم و مرکز مبارزه علیه این طرح بوده‌اند. کودکانی به کوچکی 6 سال در جلسات هیئت مدرسه شهادت داده‌اند. دانش‌آموزان دبیرستانی اعتصابات را برنامه‌ریزی کرده، داده‌های منطقه را تحلیل کرده و روابطی با اعضای شورای شهر برقرار کرده‌اند تا تلاش کنند تغییر ایجاد کنند. برخی دانش‌آموزان بخشی از تعطیلات بهاری را صرف شرکت در آموزشی درباره چگونگی سازماندهی علیه تعطیلی‌ها کردند.

واتلینگتون گفته است که این طرح به این معنی خواهد بود که همه دانش‌آموزان در ساختمان‌های با کیفیت به کلاس می‌روند و دسترسی بیشتری به برنامه‌های مطلوب، مانند کلاس‌های AP، دارند. پیشنهاد 2.8 میلیارد دلاری همچنین شامل نوسازی بیش از 100 مدرسه است.

دانش‌آموزانی که Chalkbeat با آن‌ها صحبت کرد، گفتند که به طور منظم در جلسات هیئت مدرسه شرکت نمی‌کردند یا از تصمیمات سیاسی محلی به‌روز نبودند. اما بحث بستن مدرسه موضوعی بود که برای آن‌ها اهمیت داشت و آن‌ها را بسیج کرد. برخی گفتند که کار مشترک برای مبارزه با بسته شدن مدارس، پیوندهای عمیق جدیدی در داخل مدارس ایجاد کرده است. دیگران گفتند که این امر باعث شد آن‌ها زیر سؤال ببرند که چرا به نظر می‌رسد دانش‌آموزان و خانواده‌ها حرف کمی در تصمیمات مدرسه دارند.

قنی کورینالدی، دانش‌آموز سال آخر دبیرستان پارکوی نورث وست برای صلح و عدالت اجتماعی، گفت که پیشنهاد بستن مدرسه‌اش باعث شد او در مورد اینکه در وهله اول چه کسی قدرت بر مدارس دارد، فکر کند.

"از 'اوه، مدرسه من دارد تعطیل می‌شود' به 'من قصد دارم بیشتر درباره آن بیاموزم' تبدیل شد"، کورینالدی گفت.

پس از اینکه با معلمان و دوستان صحبت کرد، در جلسه هیئت مدرسه شرکت کرد و تحقیقاتی انجام داد، سؤالاتی پیدا کرد. چرا شهردار می‌تواند تصمیم بگیرد چه کسی در هیئت مدرسه باشد؟ واتلینگتون چگونه به موقعیت خود رسید؟ چرا به نظر می‌رسید واتلینگتون و هیئت مدرسه هماهنگ هستند، در حالی که قرار بود نهادهای جداگانه‌ای باشند؟

وقتی متوجه شد چقدر قدرت در دست تعداد کمی از افراد متمرکز است، شوکه شد. "ساختار قدرت همان چیزی نیست که دموکراسی درباره آن است"، کورینالدی گفت.

دانش‌آموزان بر استرس غلبه می‌کنند تا علناً بسته شدن مدارس را انتقاد کنند

هیئت تصمیم نهایی را درباره اینکه کدام مدارس بسته شوند، خواهد گرفت، اما هنوز نگفته‌اند چه زمانی رأی‌گیری خواهند کرد. در این میان، دانش‌آموزان هر اهرمی را که می‌توانند می‌کشند تا تلاش کنند هیئت را به ایجاد تغییرات سوق دهند.

در دبیرستان علوم زیست‌محیطی لانکناو، دانش‌آموزان به سازماندهی رویدادی کمک کرده‌اند که برنامه‌های مدرسه و پیوندهای آن با 400 هکتار زمین طبیعی اطراف پردیس را به نمایش می‌گذارد. در پارکوی نورث وست، دانش‌آموزان یک بحث میزگرد با عضو شورا، سیندی بس، رهبری کردند تا دیدگاه خود را درباره روند بسته شدن به اشتراک بگذارند.

والدین و معلمان نیز به کودکان کوچک‌تر کمک کرده‌اند تا درگیر شوند.

در یک تجمع در خارج از دبستان جان موفت، که منطقه می‌خواهد آن را به یک راهنمایی تبدیل کند، مورگان چیزم 9 ساله یک سؤال ساده درباره طرح داشت: "چرا من باید یک مایل راه بروم فقط برای رسیدن به مدرسه؟"

مادربزرگ چیزم، برندا ریگینز، گفت که او از زمانی که والدین موفت شروع به سازماندهی مردم علیه طرح امکانات کردند، سؤالاتی درباره اینکه چه کسی درباره آموزش تصمیم می‌گیرد، مطرح می‌کرده است.

ریگینز گفت که چیزم همیشه یک بچه درگیر مدنی بوده است - او ترجیح می‌دهد اخبار کابلی را تماشا کند نه کارتون، گفت - اما این لحظه باعث شده او سؤالاتی درباره مسائل عمیق‌تر نابرابری که شهر را آزار می‌دهد، مطرح کند. حتی اگر هنوز عمق آن‌ها را به طور کامل درک نکند.

یکی دیگر از والدین موفت، لینا احمد، گفت که پسرش یحیی واقعاً از تغییر برنامه‌ریزی شده برای مدرسه ناراحت بود. اما بلند شدن برای تلاش و حفظ مدرسه انرژی جدیدی به او داده است، گفت.

در تجمع، یحیی خیلی کوچک بود که از پشت تریبون دیده شود اما با اطمینان درباره عشقش به مدرسه‌اش صحبت کرد. "من نمی‌خواهم نقل مکان کنم"، او به جمعیت والدین و معلمان گفت. "این مدرسه در واقع یکی از بهترین مدارس است. من نمی‌خواهم ترک کنم."

آنا اورنا، یک دانش‌آموز کلاس هشتمی در فیتلر آکادمیکس پلاس که در جلسه شهری اخیر هیئت شهادت داد، گفت که از صحبت کردن در مقابل جمعیت عصبی بود. اما متوجه شد که تصمیمی که در خطر است می‌تواند منجر به از دست دادن مدارس هزاران دانش‌آموز شود. "این همان چیزی بود که واقعاً مرا انگیزه داد که این کار را انجام دهم"، او گفت.

او گفت امیدوار است که با به اشتراک گذاشتن دیدگاهش، هیئت صدای دانش‌آموزان را در خط مقدم و مرکز قرار دهد.

"وقتی شنیده‌ام که هیئت صحبت می‌کند، وقتی بزرگسالانی را که قدرت اصلاح این موضوع را دارند می‌شنوم، تنها چیزی که می‌شنوم پول است. میلیاردها دلار، میلیون‌ها دلار. مهم نیست"، اورنا گفت. "من دانش‌آموزان را نمی‌شنوم."