پس از آنکه شایعات مرگ او، که توسط مظنونان همیشگی دامن زده می‌شد، در فضای آنلاین منتشر شد، رئیس‌جمهور فردیناند مارکوس جونیور با انجام حرکات جامپینگ‌جک و دویدن در محوطه کاخ مالاکانیان پاسخ داد، در حالی که خبرنگاران کاخ نفس‌زنان پشت سرش می‌دویدند.

گویی ورزش هوازی به تنهایی برای اثبات علائم حیاتی‌اش کافی نبود، رئیس‌جمهور چند روز بعد در یک رویداد در مانیل، کیسه‌های برنج را بالای سرش بلند کرد و تمرین جدیدی را به دنیا معرفی کرد: پرس سرشانه ریاست‌جمهوری. 

اما رئیس‌جمهور تنها در حال رد کردن شایعات مرگش نبود. او، آگاهانه یا ناخودآگاه، از روح پدرش، دیکتاتور سابق، الهام می‌گرفت که شایعات مشابه درباره افول سلامتی‌اش را با خودنمایی از طریق عکس‌های بدون پیراهن رد می‌کرد. این نمایش قدرت جسمانی برنامه‌ریزی‌شده، که پیش از تصویرسازی‌های مشابه ولادیمیر پوتین بود، پیام مارکوس پدر به اپوزیسیون بود که جایی نمی‌رود. می‌دانیم چگونه تمام شد. در 1364/11/11، رئیس‌جمهور سابق، که آشکارا ضعیف شده بود، با خانواده‌اش به هاوایی گریخت و با یک قیام مردمی سرنگون شد.

ما در دوره‌ای عجیب از سیاست فیلیپین زندگی می‌کنیم، دوره‌ای که در آن فرزندان پدرانی که از هر نظر بزرگ‌تر از زندگی بودند، هرچند عمیقاً معیوب، اکنون مناصب قدرت را در دست دارند. در ارزیابی پدرانشان، فرزندانشان قرار نبود جای آن‌ها را بگیرند. اما اینجا هستند.

رودریگو دوترته، رئیس‌جمهور سابق، به اعتراف عمومی خودش، منتقدی بی‌رحم نسبت به شایستگی فرزندانش برای تصدی مناصب دولتی بود. تندترین کلماتش را برای جوان‌ترین پسرش، سباستیان، معروف به باسته، نگه می‌داشت که او را با عباراتی توصیف می‌کرد که هر والدینی را به لرزه درمی‌آورد. 

توصیف‌های خصوصی او از باسته، که بعداً در شهادت کنگره فاش شد، کمتر پدرانه و بیشتر بدبینانه بود و هوش و مردانگی پسرش را تحقیر می‌کرد. اما باسته اکنون به طور پیش‌فرض شهردار شهر داوائو شده و خواستار محاکمه مارکوس است. پدرش این جملات را با تهدید بیشتر و زمان‌بندی بهتر ادا می‌کرد. از زبان باسته، این جملات جایی بین وفاداری فرزندی و تئاتر پوچ قرار می‌گیرند.

مدافعان پرصدا

اما خشم واقعی است. علی‌رغم کلمات ناخوشایند درباره فرزندانش، به نظر می‌رسد بازداشت دوترته پدر در لاهه خانواده را به شیوه‌هایی که تحقیر خصوصی هرگز نمی‌توانست، متحد کرده است. فرزندانی که دوترته به آن‌ها شک داشت، اکنون پرصداترین مدافعان او هستند. 

معاون رئیس‌جمهور سارا دوترته در هر فرصتی میراث پدرش را به یاد می‌آورد، در حالی که تلاش می‌کند به طور عمومی بر خلق و خوی معروفی که او را به یک دشنام‌گویی نیمه‌شب علیه رئیس‌جمهور و خانواده‌اش واداشت، کنترل داشته باشد. 

از مرکز بازداشتش در لاهه، پدرسالاری که روزی دخترش را نالایق برای ریاست‌جمهوری خواند، در حال تماشای تلاش او برای بقای سیاسی است. به او گفت از سیاست خارج شود اما او ماند. جنبه لجاجت، غریزه عصیان، نیز مشخصه دوترته است.

مارکوس پدر در خفا نگران بود که تنها پسرش لوس شده و مورد نفرت قرار خواهد گرفت. دست کم بخش نفرت، پیامبرانه از آب درآمد. مارکوس بزرگ، برای رد گزارش‌های عمل جراحی، از خود عکس گرفت که باروئنگ تاگالوگ خود را بالا می‌زند تا شکمی بدون جای زخم نشان دهد. دهه‌ها بعد، پسرش، که او هم رئیس‌جمهور است، جامپینگ‌جک می‌زند. 

ظاهر ماجرا ممکن است متفاوت باشد اما غریزه متوسل شدن به نمایش یکسان است.

آنچه این لحظات را هم واقعاً جذاب و هم غم‌انگیز می‌کند این است که چگونه تردیدهای خود پدران درباره فرزندانشان توسط همان نیروی سلسله‌ای که خودشان به راه انداختند، به بیراهه کشیده شده است. 

دوترته سارا را پرورش داد و باسته را تحمل کرد. او یک پادشاهی سیاسی در شهر داوائو ساخت که او را به صحنه ملی پرتاب کرد. 

مارکوس پدر پسرش را برای تحصیل به خارج از کشور فرستاد، او را عمدتاً تزئینی نگه داشت و غریزه سیاسی را به ارشد دخترش ایمه واگذار کرد. اما پسر نام پدر را حمل کرد، و آن نام سرانجام پسر را تا همان کاخی که پدرش با شرمندگی از آن گریخته بود، بازگرداند.

پدران محدودیت‌های فرزندانشان را بهتر از هر کسی می‌دانستند. این را در عموم و در خلوت، در سخنرانی‌ها، مکالمات و نوشته‌ها، به شیوه‌هایی هم عاطفانه و هم بی‌رحمانه گفتند. اما آن‌ها به عنوان رهبر ظهور کردند. 

حقیقت تلخ این است که سلسله‌ها، وقتی آزاد می‌شوند، برای تردید والدین متوقف نمی‌شوند. – Rappler.com

جوئی سالگادو یک روزنامه‌نگار سابق و متخصص ارتباطات دولتی و سیاسی است. او به عنوان سخنگوی معاون رئیس‌جمهور سابق ججومار بینای خدمت کرد.