این مقاله بر اساس مکالمهای از Voices & Visions، پادکستی که از طریق مشارکت بین Tutto Passa Agency و TechCabal تولید شده و به بررسی افراد و ایدههای شکلدهنده اقتصاد نوآوری آفریقا میپردازد، تهیه شده است.
بزرگترین چالش آبوهوایی جهان در حال حاضر شاید جمعآوری پول بیشتر نباشد، بلکه بهکارگیری جریان سرمایه موجود به شیوهای متفاوت است.

در آفریقا، سرمایهگذاران سالانه ۴۴ میلیارد دلار تعهد کل دادهاند که نسبت به چند سال پیش تقریباً ۵۰ درصد افزایش یافته، اما بنیانگذارانی که فناوریهایی برای کمک به کشاورزان در برابر خشکسالی، کاهش انتشار گازهای گلخانهای توسط کسبوکارها و سازگاری جوامع با الگوهای متغیر آبوهوایی میسازند، همچنان در دسترسی به منابع مالی با مشکل مواجه هستند.
به گفته ویکتور ندیگه، مدیرعامل Kenya Climate Ventures (KCV)، مدیر سرمایهگذاری تأثیرگذار متمرکز بر شرکتهای نوآفرین آبوهوایی مراحل اولیه، مشکل آنها کمبود سرمایهگذار نیست، بلکه صندوقهایی هستند که حاضر به تأمین مالی ریسک بر اساس شرایط محلی نیستند.
این شکاف یکی از نقاط ضعف گذار سبز آفریقا را آشکار میکند. با تبدیل شدن سازگاری با تغییرات آبوهوایی به اولویت اصلی سیاستگذاری، مدیران صندوقهای محلی استدلال میکنند که ابزارهای مالی طراحیشده برای حمایت از آن، برای بازارهای بالغ طراحی شدهاند و نه برای شرکتهای کوچک محلی.
«سرمایهگذاران بسیاری هستند که نتوانستهاند جریان سرمایه را بهکار بگیرند، نه به این دلیل که کسبوکاری نیازمند سرمایه وجود ندارد، بلکه به دلیل شرایط و ساختارهای حاکم بر بهکارگیری آن سرمایه،» ندیگه گفت. «معماری مالی مهمترین جنبه سرمایهگذاری است، نه نام ابزار.»
در حالی که میلیاردها دلار در سطح جهانی برای اقدام آبوهوایی تعهد کل داده شده، تنها سهم ناچیزی به کسبوکارهایی میرسد که به جوامع در سازگاری با تغییرات آبوهوایی کمک میکنند. سازگاری با تغییرات آبوهوایی—فناوریها و خدماتی که به اقتصادها کمک میکنند با تغییر الگوهای بارش، کمبود آب و افزایش دما کنار بیایند—همچنان یکی از کمتأمینمالیترین بخشهای سرمایهگذاری آبوهوایی است.
بسیاری از کسبوکارهای آبوهوایی پیش از ایجاد جریانهای نقدی پایدار، به سرمایهگذاریهای بلند مدت نیاز دارند. برای مثال، کشاورزانی که فناوریهای آبیاری جدید را اتخاذ میکنند یا خانوارهایی که به انرژی خورشیدی روی میآورند، ممکن است یکشبه بازدههایی در مقیاس شرکت سرمایهگذاری خطرپذیر ایجاد نکنند.
رشد آنها به بهکارگیری صبورانه و رشد عملیاتی پایدار وابسته است. ندیگه استدلال میکند که این عدم تطابق از پیشفرضهایی ناشی میشود که سرمایهگذاران به آفریقا میآورند.
انتقاد او فراتر از شرکت سرمایهگذاری خطرپذیر به اکوسیستم تأمین مالی توسعه نیز کشیده میشود.
KCV در حال حاضر پس از ایجاد یک تسهیلات سرمایهگذاری گردشی در طول یک دهه گذشته، در حال جمعآوری یک صندوق آبوهوایی ۲۵ میلیون دلاری است. با این حال، چندین موسسات سرمایه گذاری توسعهای اعلام کردهاند که صندوق پیشنهادی برای مشارکت آنها بسیار کوچک است.
«۲۵ میلیون دلار چیزی است که برای رشد پایدار نیاز داریم،» ندیگه گفت. «اما بسیاری از سرمایهگذاران ترجیح میدهند تا زمانی که ما ۱۰۰ میلیون دلار مدیریت میکنیم صبر کنند و سپس وارد شوند. در آن زمان، ممکن است دیگر به آنها نیازی نداشته باشیم.»
این مشاهده یک پارادوکس را که در اکثر اکوسیستمهای شرکت نوآفرین در سراسر جهان زنده است آشکار میکند. نهادهایی که قرار است منابع مالی شرکتهای نوآفرین مراحل اولیه را تأمین کنند، تنها از مدیران صندوق بالغ حمایت میکنند و به رشد و توسعه موارد کوچکتر کمکی نمیکنند. اکثر اکوسیستمها به گونهای ساخته شدهاند که جریان سرمایه موفقیتهای اثباتشده را دنبال میکند.
در این میان، کارآفرینان محلی همچنان در تأمین منابع مالی با مشکل دستوپنجه نرم میکنند.
این شرکت تا هفت سال سرمایهگذاری میکند و به شرکتها اجازه میدهد پیش از تشدید تعهدات بازپرداخت به بلوغ برسند. منابع مالی به صورت مرحلهای پرداخت میشود و با سرعت رشد کسبوکارها هماهنگ است.
یکی از حوزههایی که KCV ادعا میکند با اکثر همتایان خود متمایز است، ارز است. این شرکت تأمین مالی به ارز محلی انجام میدهد و نه دلار یا پوند.
«اگر تصمیم میگرفتیم به دلار یا پوند سرمایهگذاری کنیم، کسبوکارها پول بیشتری برای پوشش ریسک در برابر نوسانات بازار ارزی صرف میکردند،» ندیگه گفت. «ما میخواهیم کارآفرینان وقتشان را صرف رشد کسبوکارشان کنند، نه پاسخ دادن به ریسکهایی که ما میتوانیم به آنها در غلبه بر آنها کمک کنیم.»
برای کسبوکارهای آفریقایی که درآمد خود را به ارزهای محلی کسب میکنند، نوسان نرخ ارز میتواند سرمایهگذاریهای بالقوه سودآور را به داراییهای دچار مشکل تبدیل کند.
این موضوع از آن جهت اهمیت یافته که بسیاری از ارزهای آفریقایی طی سه سال گذشته در برابر دلار کاهش ارزش داشتهاند و بار بازپرداخت برای شرکتهایی که به ارز خارجی تأمین مالی شدهاند را افزایش داده است.
KCV همچنین این استدلال را رد میکند که شرکتهای مراحل اولیه باید بهطور کامل از بدهی اجتناب کنند. به گفته ندیگه، اکثر سرمایهگذاران فرض میکنند که تنها تأمین مالی سهامی برای کسبوکارهای جوان مناسب است. در سال ۲۰۲۵، شرکتهای نوآفرین آفریقایی رکورد ۱.۶۴ تا ۱.۸ میلیارد دلار تأمین مالی از طریق بدهی را ثبت کردند.
«سؤال این نیست که آیا بدهی کار میکند،» او گفت. «سؤال این است که چگونه آن تسهیلات بدهی را به گونهای ساختاربندی کنی که با رشد آن شرکت نوآفرین پاسخگو باشد.»
او استدلال میکند که برنامههای بازپرداخت، هزینههای بهره و زمانبندی بهکارگیری باید منعکسکننده چرخههای حیات کسبوکار باشند و نه قوانین بانکی.
«اگر شرکتهای پرتفولیوی ما موفق نشوند، ما هم موفق نشدهایم،» ندیگه گفت. «نباید یک رابطه سرمایهگذار-سرمایهپذیر باشد. باید یک مشارکت برای رشد باشد.»
این حمایت باید به سایر نیازهای عملیاتی یک شرکت جوان نیز گسترش یابد. بسیاری از شرکتهای نوآفرین آفریقایی نه به این دلیل شکست میخورند که تقاضا وجود ندارد، بلکه به این دلیل که فاقد صورتهای مالی حسابرسیشده، ساختارهای حاکمیتی یا مستندات سرمایهگذاری مورد نیاز موسسات سرمایه گذاری هستند.
«چالش این است که آنچه کارآفرینان میدانند را به زبانی که سرمایهگذاران میفهمند ترجمه کنیم،» ندیگه میگوید. «موضوع توانایی آنها در انجام کسبوکار نیست. موضوع انطباق با مقررات است.»
سرمایهگذاری KCV منابع مالی را با کمکهای فنی، حمایت حاکمیتی و توسعه مدیریتی ترکیب میکند. این رویکرد منابع زیادی میطلبد اما واقعیتهای رشد کسبوکار آفریقایی را منعکس میکند، جایی که بسیاری از کسبوکارها پیش از رسمی شدن از بازارهای غیررسمی بیرون میآیند.
اگر تأمین مالی آبوهوایی همچنان تنها به کسبوکارهایی که از قبل موفق شدهاند پاداش دهد، آفریقا ممکن است دریابد که بزرگترین مانع سازگاری با تغییرات آبوهوایی هرگز در دسترس بودن پول نبود، بلکه شیوه طراحی خود جریان سرمایه بود.
به پادکست کامل در Spotify گوش دهید.
