رشتن امید از میان کرینگکام

کوالالامپور: این صنایع دستی ظریف در ابتدا دنیایی دور از زندگی فیزال یوسوپ به نظر می‌رسید، زمانی که به مدرسه هنری گرنی در پونچاک بورنئو، کوچینگ رسید. اما در نهایت، همین جا بود که این هنر به منبعی غیرمنتظره از هدف و جهت‌گیری برای او تبدیل شد.

فیزال در حین گذراندن دوره بازپروری در مدرسه هنری گرنی با کرینگکام، نوعی گلدوزی که با زحمت فراوان با نخ فلزی دوخته می‌شود، آشنا شد. این مؤسسه بخشی از شبکه مراکز اصلاحی و بازپروری مالزی برای مجرمان جوان در سنین ۱۴ تا ۲۱ سال است.

در کنار آموزش و کارآموزی حرفه‌ای، به ساکنان این مراکز فرصت‌هایی داده می‌شود تا مهارت‌هایی بیاموزند که پس از ترخیص به بازسازی زندگی‌شان کمک کند. برای فیزال، این فرصت در قالب سوزن و نخ ظاهر شد.

«در ابتدا هیچ ایده‌ای درباره کرینگکام نداشتم. اما وقتی فرصت یادگیری به من داده شد، بسیار خوشحال شدم و به تدریج به آن علاقه پیدا کردم»، او به برناما گفت.

این هنردستی که به خاطر نقوش پیچیده و ظرافت کارش شناخته می‌شود، صبر و دقت فوق‌العاده‌ای می‌طلبد. کافی است بگوییم که فیزال آن را یک‌شبه فرا نگرفت.

نهمین فرزند از ۱۴ خواهر و برادر اهل کامپونگ سماریانگ، کوچینگ اعتراف کرد لحظاتی بود که نزدیک بود تسلیم شود، به‌ویژه هنگام کار روی نقوش پیچیده‌تر مانند گل ختمی.

با این حال، پافشاری کرد. بین اردیبهشت ۱۴۰۲ تا بهمن ۱۴۰۳، ساعت‌های بی‌شماری را صرف یادگیری این هنر کرد و به تدریج مهارت‌های لازم برای تکمیل آثاری را به دست آورد که ممکن است تا یک ماه طول بکشند.

در این مسیر، این هنر بیش از تکنیک گلدوزی او را شکل داد: صبر و انضباط را به او آموخت و اعتمادبه‌نفسش را افزایش داد.

«وقتی کار تمام‌شده‌ام را می‌بینم، احساس شادی فوق‌العاده‌ای می‌کنم. این انگیزه‌ام می‌شود که این علاقه را جدی‌تر دنبال کنم»، او گفت.

پس از ترک مدرسه هنری گرنی در دی‌ماه، فیزال سفر خود را از طریق برنامه اسپایر که توسط موزه‌های بروک با حمایت یایاسان حسنه سازماندهی شده، ادامه داد.

این برنامه به او اجازه داده تا مهارت‌هایش را بیشتر توسعه دهد و در عین حال جرئت اندیشیدن درباره آینده را به او داده است، از جمله اینکه روزی چگونه می‌تواند از خانواده‌اش حمایت کند.

داستان او همچنین بخشی از تلاشی گسترده‌تر برای حفظ کرینگکام، هنری سنتی است که تعداد دست‌اندرکارانش در طول سال‌ها کاهش یافته است.

بر اساس گفته‌های سالیزا سیدنی از موزه‌های بروک، نگرانی‌ها درباره آینده کرینگکام زمانی مطرح شد که محققان دریافتند اکثر گلدوزان مسن هستند.

«در سال ۱۳۹۵، دریافتیم که تنها یک گلدوز کرینگکام زیر ۳۰ سال وجود دارد، در حالی که بقیه حدود ۷۰ سال دارند. اگر نسل جوان‌تر درگیر نشود، چگونه می‌توان این هنر را حفظ کرد؟»

برای رسیدگی به این مسئله، برنامه‌هایی با مشارکت کارآموزان از مدرسه هنری گرنی، سکولاه توناس باکتی و تامان سری پوتری در ساراواک معرفی شد.

شرکت‌کنندگان نه‌تنها تکنیک‌های سنتی گلدوزی را می‌آموزند، بلکه با مهارت‌های کارآفرینی نیز آشنا می‌شوند و تجهیزات اولیه‌ای دریافت می‌کنند که پس از پایان دوره بازپروری به کسب درآمد کمک می‌کند.

نورین مارینی رملان، رئیس بخش هنر و فضاهای عمومی یایاسان حسنه گفت این ابتکار نشان داده که حفظ میراث فرهنگی می‌تواند دست‌به‌دست توسعه فردی پیش برود.

برای شرکت‌کنندگان، این برنامه فرصتی برای توسعه انضباط، عزت‌نفس و مهارت‌های عملی فراهم می‌کند. برای کرینگکام، امیدی است که این هنر چندصدساله همچنان جایگاه خود را در دستان جوان‌تر بیابد.